Liesbeth van der Pol (1959) is een architect die bekend staat om haar gebouwen met sterke karakters. Veel van deze gebouwen kennen grove, sculpturale vormen met schuine wanden, hellende daken en stompe hoeken. De beleving van gebouwen neemt zij als uitgangspunt: gebouwen moeten iets doen met de toeschouwer.
In 1988 studeerde van der Pol cum laude af aan de TU Delft, waarna zij bij verschillende architectenbureaus werkte, waaronder dat van Herman Hertzberger (1932) en Mario Corea (1939). In 1989 vestigde zij zich als zelfstandig architect in samenwerking met Herman Zeinstra (1937) en Onno van den Berg. In 1995 richtte ze samen met haar partner Atelier Zeinstra van der Pol op. In 2007 verenigden zij zich met Blue Architects Amsterdam tot DOK architecten.
 
woningbouw
Van der Pol is vooral actief op het gebied van de woningbouw. Woningen zijn hierbij geen individueel object, maar worden gegroepeerd tot een groter geheel. De Rode Donders (1997) zijn een vroeg voorbeeld van de eenvoudige maar sterke vormen van Van der Pol. De vorm van deze drie felrode appartementengebouwen langs de rand van de Almeerse Regenboogbuurt is gebaseerd op noord-Franse graansilo's. De gebouwen zijn zeer herkenbaar vanaf de snelweg. Aquartis (2001) is een trapvormig woongebouw in Amsterdam. Ook dit gebouw bestaat uit een fors volume, maar doordat gebruik gemaakt is van de steunmuren van de kolenopslagplaats die eerst op deze plek stond, past het gebouw toch goed in de omgeving. Alle appartementen hebben een serre gemaakt uit een houten frame. 9808 Meerhuizenplein (2002) is een wand langs het een plein in de Amsterdamse Rivierenbuurt. Van der Pol ontwierp hier een gevel waarin gekromde baksteenvlakken en transparante delen elkaar afwisselen, om zo aansluiting te vinden bij de architectuur van de Amsterdamse school uit de omgeving.

Een uitzondering in het werk van van der Pol zijn de Witte Villa's in Den Bosch (2006), die beïnvloed zijn door landhuizen in de Amerikaanse skeletbouw uit de negentiende eeuw. Grote veranda's boven het water moeten de bewoner van de Vinex-wijk een aangenaam 'witte-wijnmoment' bezorgen wanneer deze thuis komt na de file. Deze retrostijl is nieuw voor van der Pol.


 
utiliteitsbouw
Naast woningbouw is van der Pol geïnteresseerd in utiliteitsbouw. In het depotgebouw van het Amsterdamse Scheepvaartmuseum (2001) is dezelfde vormentaal te herkennen als in de Rode Donders. Het is een geheimzinnig gebouw met een gesloten gevel van titaniumplaten, dat gedeeltelijk achter de muur van een marinebasis verborgen ligt. De vorm van het gebouw heeft van der Pol verklaard als een scheepsromp, maar ook als drie keer het Behouden Huys (1596) van Willem Barentsz op Nova Zembla. Vervolgens heeft zij ook de opdracht gekregen voor de huidige verbouwing van het museum zelf, inclusief de overkapping van de binnenplaats. Ook de Warmtekrachtkoppelingcentrale op de Utrechtse Uithof (2005) heeft een sculpturale vorm mee gekregen. Onder andere om geluidshinder binnen te houden bestaat de gevel uit een zelfdragende constructie van cortenstaal. In deze uitgesproken vorm zijn de zes productie-eenheden duidelijk te onderscheiden, doordat iedere eenheid zijn eigen schoorsteen gekregen heeft.
 
De laatste jaren is van der Pol zich meer bezig gaan houden met stedenbouw. Ze heeft onder andere gewerkt aan het Nijmeegse Waalfront, en aan de Amsterdamse Westelijke Tuinsteden.
 
prijzen en werkzaamheden
In 1992 ontving Van der Pol van het Prins Bernard Fonds de Charlotte Köhlerprijs voor architectuur en in 1993 kreeg ze in Rotterdam de Maaskantprijs voor jonge architecten. Later volgden nog meer prijzen, zoals de VKG Architectuurprijs 2006. Sinds augustus 2008 is Liesbeth van der Pol aangetreden als Rijksbouwmeester. Zij volgt daarmee Mels Crouwel op, die op 1 juli van dit jaar na bijna vier jaar afscheid nam.