In 2001 schreef het stadsdeel een prijsvraag uit voor dit nieuwe badencomplex dat het Sportfondsenbad West aan de Cornelis Dirkszstraat en het Jan van Galenbad vervangt.Vanuit de bewoners kwam de wens naar voren het groene karakter van het park aan de Jan van Galenstraat te behouden. Deze wens is door de opdrachtgever in het programma van eisen opgenomen. Ton Venhoeven heeft in zijn winnende ontwerp deze eis letterlijk vertaald door het programma volledig te omhullen met sedumdaken en begroeide gevels. Op strategische plaatsen wordt de façade van planten onderbroken door enorme glazen puien, waardoor je dwars door het gebouw heen kan kijken, zodat ook het interieur onderdeel wordt van de stad - en andersom.

Tussen de vrij gesloten bouwblokken in Amsterdamse School stijl, is het opengewerkte gebouw een des te opvallender verschijning. Ook het concept voor Sportplaza Mercator is fundamenteel anders dan de twee zwembaden die het vervangt: het moderne zwembad, als onderdeel van de huidige vrijetijdscultuur, is een multifunctioneel complex waarin bezoekers kunnen kiezen uit een divers aanbod. Behalve een 50-meterbad waarin je baantjes kan trekken, is er een ‘doelgroepenbad’, een kinderbad, een therapiebad, twee buitenbaden, sauna, fitness, kinderopvang, een feestzaal en een fastfoodrestaurant met drive-inn. De laatstgenoemde voorzieningen dragen niet alleen bij aan het sociale aspect dat het complex voor de buurt vervult, maar moeten ook de exploitatie van het gebouw rendabel maken.

Dit concept grijpt in feite terug op de dubbele functie van het oorspronkelijke badhuis uit de klassieke oudheid dat verbonden was aan de sportschool - het gymnasium. In deze gebouwen werd gesport en gewassen, maar ook de sociale en zelfs zakelijke contacten werden er onderhouden. Ton Venhoeven, die afstudeerde op een onderzoek naar badcultuur, liet zich voor zijn ontwerp inspireren door de minder formele privé-badhuizen uit deze tijd. De ontwerpprincipes zijn vergelijkbaar met die van de Engelse Landschapsstijl. Daarin worden de verschillende ruimten losjes aaneengeregen door diagonale assen, meanderende routes en strategisch gepositioneerde paviljoens. Venhoeven heeft het programma op dergelijke wijze in elkaar geschoven en gevouwen.

De etalage-achtige gevelopeningen zijn een uitnodiging om het landschap binnen te komen ontdekken. Deze openingen geven het gebouw ook haar sculpturale karakter. De vergelijking van de gevel met een (groene) huid is toepasselijker dan ooit; de gevel is daadwerkelijk opgebouwd als de huid als van een levend organisme, met poriën, kliertjes, tastzintuigen en haartjes. Het skelet onder de huid is een staalconstructie die op een eigen fundering rust. De tweede gevel daarachter vormt de bouwfysische scheiding tussen binnen en buiten. Op de staalconstructie is de ‘groeiwand’ van metaal, kunststof en viltachtige vliezen bevestigd. De planten groeien in een eigen ‘zakje’, een inkeping in het doek. Een beregening- en voedingssysteem is met behulp van druppelleidingen en sensoren, die de benodigde hoeveelheid water en voedsel meten, in de gevel geïntegreerd. In totaal zijn in het landschappelijk ontwerp zo’n 50 plantensoorten verwerkt, die normaal gesproken in bergachtige streken groeien en dus met weinig water en voeding kunnen leven. De gebruikte planten verschillen afhankelijk van de geveloriëntatie. Het oorspronkelijke idee voor deze gevels is van de Franse botanicus Patrick Blanc, die het onder meer toepaste in het Musée du Quai Branly in Parijs (ontwerp Jean Nouvel, 2006). Copijn heeft het idee ontwikkeld tot een systeem voor de Nederlandse markt onder de naam ‘Wonderwall’.

Onder de lagen bladeren, stengels en wortels gaat een ‘aardse’ wereld schuil. De associatie met een ondergrondse grot wordt opgeroepen door de vloer, die langs het grote zwembad een meter onder maaiveldniveau is gelegd, maar vooral door de gekozen materialen: graniet, metaal, hout en glas in verschillende grijstinten. De hoofdentree achter de glazen gevel aan de Jan van Galenstraat is een hoge, wit gestucte ruimte. Van hieruit kunnen bezoekers zich makkelijk oriënteren doordat je in alle richtingen zicht hebt op de activiteiten in het gebouw: het zwembad, de fitnessruimte, het kantoor en het kinderdagverblijf . Loopbruggen op de verdiepingsniveaus versterken het dynamische karakter van deze ruimte.